Tag Archives: Türklük

Bir Ahmet Şafak Romanı “Turukkuların Hayaleti” Üzerinden Mitoloji Yorumu (Fatih Oğuz)

Alman feylesof Hinrich der ki “rüyalarım beni uyanık tutar”. Hinrich feylesoftur ama aynı zaman da gazeteci ve öğretmendir. Bunu yanı sıra çocuklara yönelik şarkılar besteleyen bir sanatkardır. Pedagoji ağırlıklı bir zanaat icra eden birinin “rüyalarım beni uyanık tutar” tespitine hem pedogojik, hem de sosyolojik olarak dikkate almak gerekir. 

“Uyku yarı ölüm hali” olduğuna göre, diğer yarısı uyku olmayan halidir. Rüyaları daha hareketli ve sürekleyici olan uykular beynin yüksek düzeyde çalıştığını ve vücudun refleksleri dinç olduğunu gösterir. İnsan uyku halinde olmadığı vakit rüya yerine düş görüyor ve düşünü düşünceye dönüşmesi için bilgilerini ve bilgi edindiklerini kodlamaya çalışıyor. 

İnsan için geçerli olan toplumlar için de geçerlidir. Toplumunun da uyku ve uyku olmayan hali vardır. Tek bir farkla; toplumlar insanlarda olduğu gibi uyku ve uyku olmayan hallerini belirleyen saatlere bölünmemiştir. Bunun dışında aşağı yukarı insanda zuhur eden, toplumda da etki ve tesir bakımından da aynı derecede zuhur eder. 

Dolayısıyla toplum uyku halinde, yani yarı ölü halinde, olsada onun bilinçaltını hareketli ve vücut reflekslerini dinç tutacak rüyalara; uyanık olduğu vakitlerde keşiflere yol verecek düşüncelere yani düşlere ihtiyaç duyar. 

Bilinçaltı manipülasyonu olan simülasyonlar insana iradesinin dışında çok şey yaptırır. Telegram üzerinden zihin kontrolü, zihin işkenceleri, hipnozlar ve buna benzer uygulamalar modern topluma dönük radyolar, televizyonlar ve postmodern dönemde internet araçlar üzerinden toplumu yönlendirme, dönüştürme, pasifize etme faaliyetlerine şahit oluyoruz. 

Bu tür manipülatif girişimlere en çok kendi rüyasını görmeyen, göremeyen; rüya görmesini sağlamayan idarelerin yönetimi altında olan toplumlar açık. 

Bir millet kendi rüyasını uyku halinde, kendi düşünü uyanık halinde görmeye başladığında dünyayı simülasyon yumağına dönüştüren algı merkezlerin saldırısına uğrar. 

Millet tekrar kendi rüyasını, kendi düşünü nasıl görmeye başlayacaktır? Gördüklerimizi hatırlatacack emareler vardır. O emareleri bize zincirleme içerisinde açıklayan akıl ve algı yetisi vardır. İşte onlar bu emareleri çözen kişilerin ortaya koydukları anlatımlarıdır. Zamanla birlikte bu anlatımlar bir milletin ruh yurdundan salınan elçilerdir. O elçilerin toplayıp ortaya koydukları yansımalar bugünün diliyle tarif edecek olursak en uygunu mitolojidir. 

Mitoloji bir milleti uykuda diri, uyanık halinde dinç tutar. Bilinçaltımıza, algımıza sirayet etmeye çalışan manipülatif simülasyonlara karşı milli mukavemeti oluşturur. 

Turukkuların Hayaleti – Alparslan’ın Rüyası

Sanatçı-Yazar Ahmet Şafak’ın kaleminden çıkan son polisiye romanı “Turukkuların Hayaleti” adını taşımakta. Konusu “Aşk Filminde Cinayet” alt başlığı ile ifade edilmekte. 

Ahmet Şafak’ın her romanı düzenlidir. Anlamlar ve idealler düzeni. Vasat meselelerin gölgesinde iki kişinin aşkını anlatabilirdi ve yüksek tiraj vaat eden sansasyonel bir son ile simülasyon eserler yazabilirdi. Lakin o anlamın ve idealin himayesinde aşkı anlatarak uyku halinde olan millete kendi rüyasını, uyanık olan millete kendi düşünü anlatmayı tercih etti. “Turukkuların Hayaleti” romanında ifade ettiği gibi: “Yıkıldığım yerden kalkacak gücü her zaman kendimde bulurum. Çünkü hayal kurmaktan vazgeçmem. Bir hayalperesti hiçbir güç durduramaz. İnanarak çalışan, hatalarını görerek yeni adımlar atmaktan çekinmeyen kabiliyet sahiplerini hayat eninde sonunda mükafatlandırır.” Uyuyanda, uyumayanda eninde sonunda ölecektir. Ölümlü bir dünyada gününü gün etmek var iken neden toplumun rüyalarıyla, düşleriyle meşgul olunur? Yine kitapta geçen ifadeyle “devler dururken karıncalarla yürüyen bir şövalye” olmak ne kazandırıyor? Bu soruların cevabı kişi kendi yaşantısında bulmalıdır. Bu soruların cevabını bulabilecek olanlar, yine kitapta geçen bir örnekle ifade edecek olursak “halıda, bir milletin içtimai şifrelerini bulabilme” marifetine nail olabileceklerdir. 

Milletçe milli ve sahi hayaletlere ihtiyacımız var. Diyeceksiniz ki gerçekçiliğin hüküm sürdüğü bir devirde hayalet gibi varsayılan varlıkların ihtiyacını duymak akıl dışı değil midir? Gözümüzün önüne serilen perdeyi delebilmenin tek yolu kendi hayaletlerimize sarılmaktır! Çivi çiviyi söker demiş atalarımız. Onların simülasyonlarına karşı biz kendi hayaletlerimizle ortaya çıkmalıyız! Bunu Atsız Bozkurtlar, Deli Kurt ve özellikle de “Ruh Adam” isimli romanlarıyla yapmaya çalışmıştır. “Ruh Adam” isimli romanıyla milletimizin hayaletini ete kemiğe büründürmüştür. Mitolojimiz sanıldığından daha zengin ve erdem doğurucu. Başka mitolojilerde entrika, hırs, haset, gayrı ahlaki ilişkiler ve daha nice erdemli olmayan davranışlar hakim unsur iken Türk mitolojisinde adalet, asalet ve celadet hakim unsurdur. 

Ziya Gökalp “Fertte zihin ne ise, cemiyette de medeniyet odur. Fertte seciye ne ise, cemiyette de hars odur.” der. 

Bu tarife uygun düşer mi bilmiyorum ama Ahmet Şafak’ın “Turukkuların Hayaleti” fertte zihin, cemiyette de medeniyettir. “Alparslan’ın Rüyası” ise fertte seciye, cemiyette de harstır. 

“Halıda, bir milletin içtimai şifrelerini bulabilmek” ne ise Ahmet Şafak “romanlarında da, bir milletin içtimai şifrelerini bulabilmek” aynı marifete tabidir. 

Yılgınlık yok; Kozmopolitlerin renkli dünyasından çıkan simülasyonlar, tarihimizin bilinçaltını yurt edinen milli hayaletlerimizden ürker. 

03 Ekim 2018 / Frankfurt-Main

Reklamlar

Yorum bırakın

Filed under F. Oğuz

Talat Paşa mahzun, Türk mahzun: 2 Haziran 1921 – 2 Haziran 2016

Almanya Federal Meclisi’nin çıkardığı karar siyasidir. Ve siyaseten alınan kararlar dönem dönem değişime uğrar. Bizler dikkatimizi başka bir yere çekmeliyiz.

İttihat-Terakki Cemiyeti üzerinden hesaplaşma ve pazarlık yapılmak istenilmekte.”İttihat-Terakki Cemiyeti’ne suçu at, kurtul” reçetesini önerenler sadece küresel odaklar mı?

Yıllarca “muhafazakarlık/siyasi ümmetçilik ve “kemalizm” adı altında İttihatçılar için “bu belayı başımıza bunlar saldı” mealinde sözler demediler mi? Bu konuda yüzlerce kitap çıkarıp İttihat ve Terakki’nin öncülerini küçük düşürecek, onları soykırımcı iftiralarıyla sahte belgelerin himayesinde mahkum ederek Türk toplumundan soğutacak yazılar yazmadılar mı?

Bugünümüze dair soruyorum: Birkaç yıl önce “Dersim o dönem yöneticilerin kanlı bir eseri” manasını taşıyan açıklamada bulunan Recep Tayyip Erdoğan’ın ve AKP zihniyetinin; Mustafa Kemal Paşa’yı, Enver Paşa’yı,  Talat Paşa’yı, Cemal Paşa’yı ve daha nice vatan evladını idama mahkum eden İngiliz kontrolünde İstanbul’da kurulan Divan-ı Harp Mahkeme (Divan-ı Harb-i Örfî) heyetinden ne farkı var?

Tunceli’de ve bugün Güneydoğu ve Doğu bölgelerimizde verilen mücadele 50 yıl sonra karşımıza yeni bir soykırım(!) tasarısı olarak çıkarma çalışmaları var. “1915 çözülmeden Dersim katliamı çözülmez. Dersim katliamına giden yol 1915 Ermeni soykırımından geçiyor” diyerek buna tarihi bir süreç yüklenmekte. Hatta bugünkü PKK teröre meşruiyet kazandırmak için “Kürt sorunu bu sürecin devamıdır. İttihat-Terakki Cemiyeti’nin uzantıları bugün katliama devam ediyor.” ifadelerini kullanıyorlar. Ergenekon-Balyoz davasında İttihat-Terakki Cemiyeti ile ilgili kurulmaya çalışılan bağlantıları hatırlayalım.

Ülkemizde o dönemlerde “açılım” başlığı altında çeşitli kampanyalar başlatıldı. Bunun en bariz örneği Recep Tayyip Erdoğan’ın Başbakan olduğu dönemde Başbakanlık resmi sitesinde yayımladığı “taziye mesajı”. Mesaj halen yerinde duruyor.

Sadece Almanya’da değil dünya kamuoyunda oluşturulan soykırım tablosunun müsebbibilerin başında şehit Talat Paşa’nın şahsında o dönemin milli ahvalına sahip çıkamayan yerli(!) yöneticiler gelmektedir!

“Erivan’a gidip soykırım anıtını ziyaret etmemek Mekke’ye gidip Kabe’yi ziyaret etmemek gibidir” diyenlere Protokol statüsü veren kimlerdi?

Türk hükümetinin temsilcileri defalarca Berlin’e geliyor. Talat Paşa’nın şehit edildiği yeri sembolik namına ziyaret ediyorlar mı?

Talat Paşa’yı katleden cani Tehliryan’ın mahkemesinin 2 Haziran 1921 tarihinde başlaması hasebiyle bu tasarının da 2 Haziran 2016 tarihinde görüşülmesi niye Hükümet yetkililerin veya kamuoyunun dikkatini çekmez?

Tarihi arşivlerinin yanı sıra siyasi arşivlerimizi de açalım. Hep birlikte okuyalım dün kim nerede ne konuştu, ne vaat etti, neler imzaladı.

Almanya Federal Meclisi’nin aldığı karar tamamen siyasi ve dolayısıyla milletlerarası uzlaşmanın

değil daha çok milletlerarası menfaatlerinin gözetildiği bilinmekte. Bunun biliniyor olması ve buna karşı önlem almak yerine kendi milli pozisyonumuzu belirlemiyor olmamız daha vahim bir durumdur.

Siyasetçiler tarafından eyyamcı ve günümüzün pragmatist tutum doğrultusunda sadece tarihi vakalar pazarlık konusu edilmiyor aynı zamanda geleceğimize ve birlikte yaşama mutabakatımıza fiyat biçilmekte.

Ayrıca sosyal medyada dikkatimi çeken çok yanlış reaksiyonlara değinmek istiyorum. “Soykırım yapan ülke bize soykırımcı diyemez” görüşü marazlıdır. Soykırım yapmayan bir ülke “Türkler soykırım yaptı” derse ne yapacağız? Mensubiyetimizden öte hakikatin gereği olduğu için, inadımızdan ziyade inandığımız için duruşumuzu konumlandırmak zorundayız. İftiracılara asırlar boyu malzeme vermekten usanmadık mı? Bırakalım bu hamaset kokan reaksiyonları ve irfan saçan aksiyonlara yönelim.

İfade özgürlüğü kapsamında demokratik hakkımı kullanarak Almanya Federal Meclisi’nin bu siyasi ve tahkiri yüksek olan kararını kınıyor, buna zemin hazırlayan günümüzün Nemrut Mustafaları, Damat Feritleri, Ali Kemalleri, Mustafa Sabrileri tarihimizin vicdanına havale ediyorum!

Fatih Oğuz
02 Haziran 2016-Frankfurt/Main

 

Yorum bırakın

Filed under F. Oğuz

Ankara’da kimsesiz sokaklar (Fatih OĞUZ)

Ankara’nın kimsesiz sokakları vardır.
Her daim uğrar,
Her dem iz düşürürüm bağrına.
Yalnızlık içerisinde beklerim güneşin doğmasına.
Ama yalnız değilim.

Yanımda karakalpaklı çocuklar durur.
Yalnızlık içerisinde olmak ayrıcalıktır.
Kocatepe’de sarışın kurt gibi tefekküre dalmaktır.
Nereye gömüldüğü bilinmeyen ittihatçı Dr. Nazım gibi yâd edilmektir.
Yalnızlık umuttur. Son taarruza geçmeye hazırlanan cesarettir.

Yalnız olmak ise şuan taşı kırık kaldırım üstünde son darbeyi bekleyen gençlik gibidir.
Herkese evet demektir.
Herkesle renkdaş; herkesin ahbabı olmaktır.
Dünyanın en büyük korkaklığıdır yalnız olmak.

Yalnızlık Cebeci veya Karşıyaka mezarlığında diri meclisi kuranların harcıdır.

Yalnız olmak Kızılay’da omuz çarpa çarpa yayılan, kalabalıklaşarak cesetleşmektir.

Yalnızlık; Ulucanlar cezaevine küf kokusuyla karışmış, haksızlığa uğrayan bir mahkumun özlemidir. Duvara yazdığı dörtlük, sevgilisinin baş harfidir.

Yalnız olmak dün geceyi birlikte geçirdiğin insanın adını hatırlamamaktır.
Baş harfini yazacak bir sevgiliye sahip olamamaktır.
Yalnızlık; “abi ayakkabının tozunu alayım mı?” sorusunu soran ayakkabı boyayan çocukla yan yana oturarak sohbetle vicdanımızı kaplayan tozu alıp, çocuğun emektar bakışlarına umut busesi kondurmaktır.

Yalnız olmak; Hacı Bayram Veli camisinde tıka basa dolu olan sabah namazı sonrası kimseyle tokalaşmadan gürültülerin arasında kaybolmaktır.
Ankara’nın kimsesiz sokakları vardır.
Her daim uğrar,
Her dem etiketlerden arınmış “kişilikli” düş kurarım.
Ve yanımda karakalpaklı çocuklar … Bizim çocuklar …

Fatih Oğuz/Ankara 2016

Yorum bırakın

Filed under F. Oğuz

Türk Ülkücülerin “dosdoğru yolu” vardır! (Fatih OĞUZ)

Türk Ülkücülerin paradigması “9 Işık”, siyasi kurum disiplini ise MHP’dir. “MHP’nin paradigmasını değiştireceğim” diyenler kim?

Liberal endeksli muhafazakar karakterli sağcı kafa!

Türk Ülkücülerin sağı, solu yoktur; “dosdoğru yolu” vardır.

Türk Ülkücüleri tribüne oynamadığı için amigoya, taraftara ihtiyaç duymaz, dava adamı mensubiyetinde yol arkadaşları ve milleti vardır.

Eğer bugün birileri “onca yetişen gençlerimiz var” diyebiliyorsa bir düşünün o gençler hangi dönem içerisinde yetişti?

“Çınar olacak fidanlarımı kimseye kestirtmem” diyen kim? Bugün berlirli bir olgunluk içerisinde yetişen gençlik kimin eseri?

Şimdi bu olaya “hak teslimatı” yapmazlar. “Çanakkale milletin zaferi, Sarıkamış Enver’in hezimeti” diyenlerden bir farkları olmaz “serbest düşünce derneği”nin liberal pragmatistlerinin.

Ülkücü Gençliğin “iktidar tasavvuru” toplumun bütün dilimlerine sirayet eden etkileşim felsefesinden ibaret olmalı.

Geleneksiz bir gençlik; geleceği olmayan yarınlara namzettir.

“Demokratik taleplerimize karşılık verin” diyenler, “Demokratik Ülkücü” kimliği ile DYP-ANAP-AKP “demokratlığı”nı karıştırmamaları gerekir.

Yok illa “karıştırırım” diyorlarsa o zaman “hamama giren terler” uyarısını yapmak nafile olsa gerek …

Fatih Oğuz
26 Nisan 2016 Frankfurt/Main

Yorum bırakın

Filed under F. Oğuz

MHP herhangi bir parti midir? (Fatih OĞUZ)

1980’li yıllarda CIA’e bağlı Ulusal İstihbarat Konseyi’nin uzun vadeli stratejik tahminlerden sorumlu başkan yardımcısı olarak görev yapıyordum; senaryolar hazırlarken analitik açıdan bize ışık tutabilecek kısa bir zihin egzersizi yapıyorduk. Bunu yapmaktaki amacımız, geleceğe dair (gerçekleşme olasılığı ne kadar düşük de olsa) önemli bir olayın yaşandığını varsayarak bu olayın nasıl gerçekleşeceğine ilişkin bazı detaylar içeren kısa bir senaryo yazmaktı. (…) Bu egzersizler “hiç akla getirilmeyen” olası olaylara dair belirtilere karşı analitik duyularımızın keskinleşmesini sağlar.” (İslamsız Dünya Sf. 16, baskı 2010, Graham Fuller)

21. asır bilgi ve iletişim çağı olduğu aşikardır. Kime sorsak “hangi çağda yaşıyoruz?” diye “bilgi çağında” cevabı yüksek bir oranda olur. Ayrıca, monologizmden düalizme; düalizmden dijitalizme doğru aşamalar katlayan toplumlar bu çağın etkilerini bildiğini de söyler.

Ama bilmek ile idrak etmek arasındaki sağlıklı geçişi sağlamakta sorun yaşar.

Her şeyi biliyor(!) olmamız iyi bir “şey” olmadığı kanısındayım. İrfansız, izansız ve olgunluğa erişmeyen bilme fiili “salt okuma-yazma” kabiliyetinin makyajladığı şirret suratlı cehaletin ta kendisidir.

İdrak ise bilmenin “dosdoğru” halidir. Dosdoğru bilenler hakikati görme basiretine erişirler. O nedenle dava adamları çoğu zaman çağdaşları tarafından anlaşılmamıştır. Dava adamları ufukların ötesine bakışlarını diktiklerinde onlar bunu “hülyalara dalmış” olarak telakki ederler.

Cehalet ise hakikati gölgelemeye çalışır. Basireti bağlamaya arzular. Güncel konular üzerinden ahkam ve hüküm sürmek ister. Ufku anlık heveslerle karalara büründür. Toplumun aklıselim marifetini; aklızulme dönüştürür.

Velhasıl; cehalet hakikatin varlığına göz dikmiş hakikatobur yaratıktır.

Ülkücülük hakikate bağımlı fikir, siyasi, ekonomik, sanat, felsefe ve sosyal disiplindir.

Ülkücülük “her şeyi bilenlerin” değil “dosdoğru bilenlerin” harcıdır.

Türkiye’mizin gündemi hayati mevzularla meşgul iken “her şeyi bilenler” çeşitli televizyon kanallarda “değişim” ve “yenilik” gibi büyülü kelimeler üzerinden “dosdoğru bilenlerin” harcı olan Ülkücülüğün iradesini temsil ettiklerini ve dolayısıyla Ülkücülüğün kutbu olan liderlik ile ilgili “iddia ve hak” sahibi olduklarını ifade ediyorlar.

İddialarını “düşük oy oranı”, “potansiyeli kullanamama” gibi pragmatist gerekçelerle güçlendirdiklerini sanıyorlar.

Bunu yaparken ikili mesaj gönderiliyor. Biri dışa, diğeri içe. MHP’ye Genel Başkan aday adayı olan insanların tanıtım yeri medya platformu değildir. Teşkilat platformudur. Teşkilat platformu Ülkücü Hareketin eylem ve söylem meydanıdır.

İmzalar toplanmış. Hem Genel Merkez’e, hem de mahkemeye sevk edilmiştir. Bütün bu gelişmeler hareketin özel alanını ilgilendiriyor iken farklı medya platformunda sergilenen arz-ı endamın sebebi nedir?

Kimi etkilemeye çalışıyorsunuz? Veya kime göz kırpılıyor? Veyahut sizler sahiden Ülkücü gelenekten bihaber “her şeyi bilen” ama “dosdoğru bilmeyenler” misiniz?

Türkiye Türklere bırakılamayacak kadar önemlidir” sözü ne için söylendiği malum. Türkiye, yerli işbirlikçiler üzerinden yönetebilecek konuma gelebilmesi için emperyalistler tarafından farklı operasyonlara maruz bırakılmaktadır.

Küresel odaklarda “zihin egzersizi” yapanların niyetlerini yukardaki söze atıfta bulunarak  özetlemeye çalışayım: “MHP Ülkücülere bırakılamayacak kadar önemlidir.”

Ne demektir bu?

MHP bazılarının iddia ettiği gibi sadece bir parti değildir. Ülkücü Hareketi yok etmeye çalışanlar öncelikle Ülkücüler arasındaki tefrikayı derinleştirmek için MHP’nin varlığını hedef tahtasına oturtmaya çalıştılar. “Ülkücülük illa MHP’de mi olur?”, “Ülkücülük MHP’nin tekelinde değildir”, “Ülkücülük parti pırtı meselelere hapsedilecek kadar küçük bir değer değildir” diyerek Ülkücülüğü MHP’den koparmaya yeltendiler. Bunun nedenleri çeşitliği argümanlara bağlanabilir lakin benim tek neden olarak gördüğüm husus şudur: Bir milleti tarumar etmek devletinden koparmaktan geçer! Kurumsal disiplini olmayan bir ülkücülük herkesin özellikle “her şeyi bilenlerin” enstrümanına dönüşür.

MHP’nin varlığına hedef alanlar ilk etapta Ülkücülüğe ne kadar yakın olduklarını ve hatta Ülkücülüğün varlığını önemsediklerini söylerler. Bunu yaparken de satır aralarına Ülkücülüğün fikri ve mefkurevî alt yapısını oluşturan değerler sistemiyle oynarlar.

Örnek olsun diye yazıyorum. İttihat ve Terakki Cemiyeti 1. Cihan harbinin sonunda yöneticileri tarafından feshedilmiş ve lider kadrosunu oluşturan isimler farklı ülkelere gitmek zorunda kalmış. Dışarıdan bakıldığında feshedilen bir cemiyetin (Teceddüt fırkası olarak devam etti lakin Damat Ferit tarafından kapatıldı) kadrosunu oluşturanların bir kısmı sürülmüş, bir kısmı idamla yargılanmış, bir kısmı zindanlara düşmüş, bir kısmı suikast nedeniyle şehit olmuş, bir kısmı köşesine çekilmiş. İmparatorluğun çöküşüyle tarih sahnesinden çekilmişler.

Lakin hakikat bu değildir!

Türk devlet geleneğine ve felsefesine vakıf olanlar bilir ki; İttihat ve Terakki Cemiyeti herhangi bir parti ve yöneticileri herhangi kişiler değildi. Türk ülküsünün, Türk milletinin, Türk tarihinin toplandığı, muhafaza edildiği, mukavemete hazırlandığı, diri tutulan hafıza ve hareket merkeziydi.

İstiklal mücadelesini yürütenlerin, milleti teşkilatlandıran; bin yıllık Türkiye Devletinin egemenliğini farklı bir siyasi yönetime kavuşturanların ekseriyeti İtthat ve Terakki cemiyetine mensup insanlardı.

Yani diyeceğim odur ki, MHP herhangi bir parti değildir. MHP; tarihsel süreçten kopmayan, Türk’ün tarih felsefesiyle olgunluk mertebesine çıkan fikirdir. Oy oranlarına, sandık sonuçlarına muhatap edilemez. Bu muhataplık sadece istatistiksel bir vakadır. Milli davalar için fazla bir önemi de yoktur.

Bir önemi olsaydı MHP 3 Kasım 2002 tarihinde yapılan Milletvekili seçimleri sonrası istatistiksel veri olurdu.

Türkiye’yi yönetenler hafızalarını kaybetmiş olabilir. Türkiye’yi yönetenleri seçen halk “bilgi ve iletişim çağının” oluşturduğu yoğun bilgi akışına maruz kalması hasebiyle konulardan kopabilir. Devlet kurumları iktidarın teslimiyetçiliği ve dış müdahalelerin baskıcılığından dolayı sinmiş durumda olabilir.

İşte bu gibi günlerde milli ve tarih şuuru, organize ve disiplin içerisinde Ülkü vücuduyla milletine ışık olur. Hafıza canlanır ve gerekli tedbirler devreye girer. Devlette devamlılık esastır sözü anlam kazanır. MHP varsa Türkiye ve Türk milleti vardır dediğimizde bunu kastediyoruz.

Bunu şu şekilde örneklendirebiliriz.

Tarih 7 Nisan 2012. Yer Fransa. Milliyetçi-Ülkücü Hareketin Lideri Sayın Devlet Bahçeli Fransa Türk Federasyonun 10. Büyük Kurultayı’nda yaptığı konuşmada şunları söyledi: Ben buradan duyurmak isterim ki; Sözde Ermeni soykırım iddialarını kim gündeme getiriyorsa iyi niyetli değildir. Bize bu yaftayı kim vurmaya çalışıyorsa doğru konuşmuyordur. Merhametin, hoşgörünün, vicdanın ve insaniyetin burcu olan Türk milletini, baskıyla köşeye sıkıştırmaya kim yelteniyorsa gerçekleri bastırma çabasındadır. Tekraren söylemek isterim ki; soykırım iddiaları asılsızdır, hezeyandır ve böyle bir şey asla olmamıştır. Ankara’da ne diyorsam Fransa’dan bir kez daha kararlı bir şekilde aynısını dile getiriyorum: Ermeni soykırım sözleri iftiradır, boştur, hüsnü kuruntudur ve temelsizdir. Şayet Senato’nun kararı mahkemeden dönmeseydi, yine aynı hakikatleri daha büyük bir şevk ve inançla ortaya koyardım. Sözde soykırım masalıyla avunanlar, bu çerçevede ortalığı velveleye verenler yanlışın ve çarpıklığın içine düşmüşlerdir. Şüphesiz, diaspora lobisinin güdümünde milletimizi sanık sandalyesine oturtmaya gayret edenler mahcubiyet yaşayacaklardır. Fransa’da yaşayan Ermenilerde gerçekleri görmelidirler. Tarihten husumet çıkarmanın kimseye bir yarar sağlamayacağını bilmelidirler. Allah’ın izni ve inayetiyle bizim çekineceğimiz, sıkılacağımız ve kaçacağımız bir durum yoktur. Tarihimizin her sayfası şefkatin, alicenaplığın ve insanlık değerlerinin muhteşem örnekleriyle doludur. Kaldı ki bizim millet olarak da kimseden öğrenecek bir şeyimiz bulunmamaktadır. Siyasal kaygılarla milletimizin hedef tahtasına konulmasına da müsamahamız söz konu olmayacaktır.“

Sayın Bahçeli bu konuşmayı yaptığı dönemleri hatırlayalım. Açılım adı altında “Türkiye-Ermenistan sınırların kaldırılması, tarihi utanç(!) ile yüzleşmek, özür dileme erdemi(!), 24 Nisan 1915 ortak acımız, katliamlar ittihatçılar tarafından yapıldı” gibi daha nice kepazelikler devletin protokol konusu haline geldi. Boğazlıyan Kaymakamı Şehit Kemal Bey için “islamî(!)” noktadan katil ve zalim olan birinin asla şehit olamayacağı görüşler kabul görüldü.

Ülkemizde bu gündem makbul(!) sayıldığı günlerde Sayın Bahçeli Ermeni diasporanın en büyük hamiyesi olan ülkede onların gözünün içine baka baka bu sözleri sarfetti.

Sanılmasın ki; Sayın Bahçeli orada bir parti Genel Başkanı olarak partili dava arkadaşlarına hitap etti. Sayın Bahçeli orada tarihî Türk devlet geleneğinin temsilcisi konumundaydı. Türk devletinin onurunu, Türk milletinin cenaplığını ve Türk tarihinin hakikatlarını temsilen konuştu.

Sayın Bahçeli; Tunceli tartışmaları, Suriye krizi, çözüm adı altında yürütülen ihanet süreci, Anayasa tartışmaları, Başkanlık sistemi muamması, Kıbrıs meselesi ve görüp veya göremediğimiz millî meselelerde Türk’ün hafızası ve Türklüğün mukavemeti olmuştur.

MHP’de siyaset yapmak, farklı mevkilerde bulunmak ile MHP’ye liderlik yapmak arasındaki fark tarihi etktendir. Orası “ya Başbakan olurum ya da Babaanne” makamının tescillendiği yer değildir.  Orası sosyal ve reel medya üzerinden kazanılan teveccüh noteri değildir. Orası, ortaya çıkan arkadaşlar üzerinden ara rejim model metoduyla ve liberalist yöntem olan “işbirliği içerisinde rekabet” ile ele geçirilecek makam hiç değildir!

MHP bir geleneğin tezahürüdür. Ve bu gelenek; Ülkücü iradenin tecellisinde ve Ülkücü tavrın koruması altındadır. Gelenek aynı zaman da hatıra demektir. Hatıralar “bir yumrukta parçalanan soğan, bayat çay ve bir kuru ekmek” muhabbeti değildir. Hatıralarımız tecrübedir, tedbirdir, tedariktir.

Yazının girişinde bulunan sözler araştırma geliştirme elemanı değil dünyayı şekillendirmeye ve yönetmeye çalışan küresel odakların elebaşı tarafından sarfedilmiştir. Bu sözlerin yayınlandığı kitabın başlığına bakarak “MHP ile ne alakası var?” diyebilirsiniz. 1980’li yıllar sonrası değişen dünya profiline bakılırsa “pek alakası var” olduğunu düşünüyorum. Türklüğün önemini anlayabilmemiz için küresel odakların çalışmalarına vakıf olmalıyız. “Zıddını” tanımak bazen kendini tanımanı sağlıyor.

Fuller’in sözleri, MHP’nin duruşunu ve öngörüsünü “MHP sadece AR-GE kurumu gibi analizler yapıyor” ithamıyla küçümsemeye çalışanların değil kulağına; idrakına küpe olsun!

Buradan özellikle Ülkücü gençlere de seslenmek istiyorum. Bilgi çağının mabedi olan sosyal medya platformlarda sarfedilen manipülatif duygulardan uzak durunuz. Etkilenip bin yıllık geleneğin temeline göz dikenlere fırsat vermeyin. Kişilerin boyu, endamı, afilli sözleri göze veya gönüle hoş gelebilir ama Ülkücü gençliğin en büyük zenginliği 9 Işık isminde Türklüğün manifestosuna sahip olmasıdır. Bilgi çağında enjekte edilen her bilgi “bilmişlik” türetir. Ve bu bilmişlerin en büyük özelliğe “özgüven” adı altında sergiledikleri terbiyesizliktir. Milliyetçi Hareketin karargahına “Balgat şatosu” ve “Balgat dükalığı” diyenlere, bir Türk beyi olan büyüğümüz Sayın Devlet Bahçeli’ye dil uzatanlara prim vermeyiniz. Sanki çocukluk arkadaşından bahseder gibi Milliyetçi-Ülkücü Hareketin liderinden bahsedenlere; ki öyle olsa dahi; uyarıcı vazifenizi bilgece esirgemeyiniz.

Unutmayın; babalık makamı her erkek evladının koruması ve kollaması gereken makamdır. Çünkü onlar da birer “baba” adayıdır.

Geleneklerine sahip çıkmayanlara Bilge Kağan nasıl seslenmişti?

İtaatsizliğin yüzünden seni kalkındırmış Kağanına ve İline kendin kötülük getirdin.”

Genç Ülküdaşım; Ülkücü Gençlik üzerinde titreyen ve “çınar olacak fidanlarımı kimseye kestirtmem” diyerek Ülkücü Gençliği kendi emelleri doğrultusunda kullanmaya çalışan her türlü odaklara meydan okuyan Bilge bir Lidere sahipsin. Sana da liderine ve Liderin şahsında geleneklerine sahip çıkmak yakaşır.

Fatih OĞUZ
17 Şubat 2016 Frankfurt/Main

Yorum bırakın

Filed under F. Oğuz

Biz Türk müyüz? (Fatih OĞUZ)

Almanya’da doğup büyüdüm. Babama “biz Türk müyüz?” sorusunu sorma ihtiyacı duymadım. Sofrada”besmelemiz”, başucumuzda ayyıldızlı bayrak vardı.

Babama “biz Türk müyüz?” sorusunu sorma ihtiyacı duymadım. Dilimde Türkçe, kulağımda Oğuz Kağan destanı vardı.

Babama “biz Türk müyüz?” sorusu sorma ihtiyacı duymadım. Secdede alnımız, Ramazan’da orucumuz, Bayramlarda tatlı telaşımız vardı.

Babama”biz Türk müyüz?”sorusunu sorma ihtiyacı duymadım. Almanca konuşurduk ama Türkçe hissettiren sevgi, Türkçe düşündüren kaygılarımız vardı.

Babama “biz Türk müyüz?” sorusunu sorma ihtiyacı duymadım. Bodrum katında namaz kıldığımız mescitler, marş okutturan ocaklarımız vardı.

Babama “biz Türk müyüz?” sorusunu sorma ihtiyacı duymadım. Peygamber efendimize salavat getiren, Atatürk’ü saygıyla anan dilimiz vardı.

Babama “biz Türk müyüz?”sorusunu sorma ihtiyacı duymadım. Almanya’nın sosyal ikliminde yetiştik ama Türk’ün kültür ikliminde kimlik edindik.

Babama “biz Türk müyüz?” sorusunu sorma ihtiyacı duymadım. Pazar günleri dışarıda çan çalardı, namaz vakitlerinde babam evde ezan okurdu.

Babama “biz Türk müyüz?” sorusunu sorma ihtiyacı duymadım. Çocukken bende “tam müslüman olmak için Türk Ordusunda askerlik yapmam lazım” düşüncesi vardı.

Babama “biz Türk müyüz?” sorusunu sorma ihtiyacı duymadım. Künyemde “Fatih” adı, Alman okulunda “İstanbul’u alan Türklerin komutanı” diye anlatan tarih dersi vardı

Babama “biz Türk müyüz?” sorusunu sorma ihtiyacı duymadım. Arabayla Türkiye’ye giderken sınırda nöbet tutan Mehmetçiğe asker selamı veren babam vardı

Babama “biz Türk müyüz?” sorusunu sorma ihtiyacı duymadım. Balkanlardan, Tuna’dan geçerken “Tuna nehri” marşını okuyan babam vardı.

Babama “biz Türk müyüz?” sorusunu sorma ihtiyacı duymadım. Çünkü bu soruyu sorma ihtiyacı duyurmayan Türklük aşkına sahip babam vardı.

Fatih OĞUZ
19 Nisan 2016 / Frankfurt-Main

 

Yorum bırakın

Filed under F. Oğuz

Kitap Tanıtımı: Türk Olmak Sanatı (Ahmet Şafak)

TürkOlmakSanatıAhmetŞafak

Türklük bir sanattır. Türk Olmak sanatçılık! Türk Olmak, sadece folklorik bir sıfat değil aynı zamanda politik bir şuurdur. Türk Olmak, bir milletin ferdi olmak kadar milletin siyasi kimliğini tanımak, bu kimliğin siyasi ağırlığını taşımak, bu milletin devlet kurma ve yaşatma iradesine sahip çıkmak, bu iradeyi ortadan kaldırmak isteyenlere gerekli tepkiyi göstermek ama en önemlisi gelişen olayları anlamak, olayları bambaşka yöne çekenlerin sinsi çabalarını boşa çıkarmak… Ahmet Şafak, bu kitapta doğruların yanlışlarla, iyilerin kötülerle, zalimlerin masumlarla karıştırıldığı bu zamanda ‘Türk Olma’nın nasıl başarılacağını anlatıyor. Türklüğün sanat olduğunu, Türk olmanın ise sanatçılık olduğunu belirtiyor. Tarih-Şimdi-Gelecek penceresinden bakarak taşları yerinden oynatan kalemiyle okuyucunun da bir parçası olduğu büyük hikayeyi detaylarıyla anlatıyor.

http://www.kusenayayin.com

Yorum bırakın

Filed under Ahmet Şafak

2023 Ülküsüne Mustafa Kemal’ce İman Etmek!

 

29 Ekim 1923 tarihinde Cumhuriyetimizi kuran ruh; inanıyorum
ki 29 Ekim 2023 tarihinde yeniden “liderliğini
cihana ilan edecektir. Kendimizi geliştirerek, memleketin güzel ve mutlu
yarınları için şahsiyetli ve vasıflı birey olmak mecburiyetindeyiz.
Göreceksiniz 29 Ekim 2023 sabahında her Türk evladı doğan güneş ile birlikte
birer Mustafa Kemal olarak doğacaktır. Yeter ki; Türk Gençliği olarak 2023
ülküsüne iman edelim. İman ise amel ile bütünlük kazanır.

Cumhuriyetimizi kuran ruh bu bütünlük içerisinde hareket etmiştir.
Usanmadan, yılmadançalışmak, kalp kırmadan, “ufuk ötesini
görebilmekve kendimizi geliştirmek amelimiz olmalı. Türklüğün varlığını
tahammül edemeyenlerin başımızda bulunmalarından rahatsızlık duyup, yerine
milli şuura sahip kadroların iş başına gelmelerini istiyor isek;
Cumhuriyetimize, ordumuza, milletimizin birliğine bu ruh ile sahip çıkmaktan
başka bir çare yok! Bu ruhun özetini soranlara en güzel cevabıgök yüzünü
gözlerinde barındıranAtatürk vermiştir:

“Bu memleket, dünyanın beklemediği,
asla ümit etmediği bir müstesna mevcudiyetin yüksek tecellisine, yüksek sahne
oldu. Bu sahne 7 bin senelik, en aşağı bir Türk beşiğidir. Beşik tabiatın
rüzgarlarıyla sallandı. Beşiğin içindeki çocuk tabiatın yağmurlarıyla yıkandı.
O çocuk tabiatın şimşeklerinden, yıldırımlarından, kasırgalarından evvela,
korkar gibi oldu; sonra onlara alıştı; onları tabiatın babası tanıdı onların
oğlu oldu. Bir gün o tabiat çocuğu tabiat oldu; şimşek, yıldırım, güneş oldu;
Türk oldu. Türk budur. Yıldırımdır. Kasırgadır, dünyayı aydınlatan
güneştir.” (Mustafa Kemal ATATÜRK)

Ruhun şad olsun Ulu Türk;
Atatürk.

Fatih Oğuz / Frankfurt

Yorum bırakın

Filed under F. Oğuz

Nerde kaldı o anlar ki, Analar kurt doğururdu … Arif Nihat Asya

Nerde kaldı o anlar (çağlar) ki,

Analar kurt doğururdu,

Hilkat insan çamurunu

Destanlarla yoğururdu.

Nerde o yiğitler ki gür

Sesleri ülkeyi bürür,

“Yürü!” dese dağlar yürür,

“Dur!” dese kalpler dururdu?

Yurda, baş dedikleri bir

Ağır adakla geldiler

Ve şu bayraksız dünyaya,

Bayrakla geldiler.

Kopardılar ayı gökten,

Bir ipek dala astılar…

Yurt dediler, gölgesine

Ayaklarını bastılar.

Yeryüzünün göbeğinde

Kuruldu Kurultayları…

Günleri sönmek bilmedi,

Yere düşmedi ayları.

Onlardan kaldı bu toprak…

Biz gezip tozmayalım mı?

Yabanlar kıskanır diye

Destan da yazmayalım mı?

Benim, dedemle yan yana

Yazılı kalacak adım…

Yıldızların söneceği

Güne yıldızlar sakladım.

 

Arif Nihat ASYA

Yorum bırakın

Filed under Arif Nihat Asya

Türk Milleti Yerine “Tek” Millet Mi?

Sosyologlara ve etnoloji uzmanlara iş düştü.

***

Türkiye’de Başbakanlık görevine getirilen(!) Sayın Recep Tayyip Erdoğan yeni
bir Millet oluşturma gayretiyle yeni Milletin tarifini şöyle yapmaktadır: “Biz
tek millet dedik. Milletin içinde Türkü, Lazı, Kürdü, Çerkezi, Abazası, Romanı,
Arabı var.”

***

Bu tarifi yaparken birçoğumuz “Milletin adı ne?” diye soruyor. Milletin adı
aslında tarifinde saklı: “Biz TEK millet dedik!”

***

Evet yeni Milletin adı “Tek”. Aynı “Tek” Bayrak gibi, aynı “Tek” Vatan gibi.
Bizim(!) etnologların ve sosyologların bu konuyla ilgili görüşlerini açıkçası
çok merak ediyorum.

***

“Federal” şablonlu, “liberal” ruhlu bir Anayasa’ya uygun yeni bir
Millet-Mukaddesat manzumesi oluşturma arzusunu taşıyan Sayın(!)
Ülke yöneticilerimize sadece sandıkta cevap verebiliriz.

***

Bu cevabımız, kendimizi neye layık gördüğümüzü yansıtacak.

***

Fatih Oğuz

26 Mayıs 2011 / Frankfurt a. Main

Yorum bırakın

Filed under F. Oğuz